Pochodzenie konia

Większość badaczy zajmujących się pochodzeniem koni uważa, że ich protoplastą w Europie jest Eąuus stenonis. Ma to być w prostej linii potomek formy Plesippus, a występować miał u schyłku trzeciorzędu (górnego pliocenu). Niestety, jak dotąd nauka nie wyjaśniła w dostateczny sposób procesu przeobrażenia się Eąuus stenonis w Eąuus caballus L., czyli konia właściwego. Nie ulega jednak wątpliwości, że w pleistocenie istniało zarówno w Europie jak i w Azji wiele odmian ekologicznych E. caballus, które w różnym czasie, zaginęły bezpowrotnie, a ich szczątki spoczywają w ziemi dotychczas nie odkryte.

Największe i najbardziej masywne konie pojawiają się w późnym pleistocenie, a szczątki ich spotykano zarówno w Europie, jak i na Syberii. Miały to być konie większe od najbardziej rosłych ras współczesnych, o masywnej budowie ciała i dużych kopytach. W okresach niiędzylodow-cowych, w miarę ocieplania się klimatu, formy te stopniowo malały, stawały się lżejsze i bardziej ruchliwe. Natomiast w ‚krainach, do których lodowce nie docierały, a klimat był stale ciepły, rozwijały się formy koni małych, o cieńszym kośćcu, mniejszych kopytach i zębach mających powierzchnię mniej pofałdowaną.